Life of Alice

Op dit weblog komen leuke stukjes, soms heel persoonlijk, soms verzonnen, daarnaast allerlei creatieve bijdrages. Voor een overzicht van de verhalen en rubrieken kijk in de linker kolom. Lees ook eens mijn langere verhalen.

De monnik

Gabriël heeft het klooster verlaten en werkt nu als leraar en kopiist op de Staete, maar sinds hij daar is overkomen hem de vreemdste dingen. Is er iets met Gabriël aan de hand of zijn er andere duistere geheimen op de Staete. Lees het verhaal van de Monnik. Voor meer info en het vervolg, kijk in de linkerkolom.

Lees nu het hele verhaal  van de reizigers in pdf >> De tunnels en het vervolg Buitenwereld

...Alice

Popje vind een thuis

Het gebeurde toch nog onverwachts, maar opeens was daar visite met twee kleine meisjes die popje graag mee naar huis wilden nemen. Ik had popje net weer helemaal opnieuw in een hip setje kleding gestoken, dus ze was er helemaal klaar voor en ze vond het niet erg mij te verlaten. Ze hoopt nog wel dat ik snel haar zusje klaar maak en dat de hele garderobe wordt voorzien van knoopjes en drukknoopjes, zodat ze niet steeds hetzelfde aan hoeft te trekken.  Dag popje, het ga je goed.

...Alice

popje

Roodkapje

De garderobe van de popjes groeit. Toch heb ik wat afstand genomen en ben vandaag en gisteren druk geweest met noodzakelijke dingen in huis en voor mijn vrijwilligersbaan. Maar het blijft leuk onderussen wat te friemelen met lapjes en bolletjes wol. Op de tekening mijn ontwerpjes voor de roodkapjes outfit, die inmiddels klaar is. Daarnaast een sneeuwwitje jurk en assepoester jurk en als laatste komt er een ballet outfitje. Gelukkig is de sneeuw nu weg en kan ik misschien als het droog is de tuin in. Ik loop ernstig op achter met het wegknippen van dood spul, daardoor zie je de bolletjes niet die opkomen. Ondanks de sneeuw gaat dat gewoon door. Morgen ga ik weer eens wat fotootjes maken, dan kunnen jullie meegenieten van mijn knutsels.

.....Alice

Borrelende inspiratie

Vandaag zit mijn geknutsel niet erg mee. Ik had duidelijk teveel hooi op mijn vorkje genomen. Afstand nemen dus en straks het naaiprobleem nog eens takelen met frisse kijk, want ik laat me door zo'n minikledingstukje niet op de kop zitten. De garderobe van de breipop vordert inmiddels met rasse schreden. Ik heb rokjes gemaakt en broekjes, truitjes en bloesjes, een heuse sneeuwitjes jurk en een roodkapjes cape. Maar nog steeds borrelt het. De tweede pop ligt in lapjes in een doos, wachtend op in elkaar naaien en vullen, maar dat is voor zondag. De patroontjes maak ik zelf en dat mislukt nogal eens een beetje, wordt het pasje te klein en de mouw te groot. Gelukkig heb ik uiteindelijk wel een paar goed patroontjes gekregen. Nu nog een jasje en jurkje maken en dan is het wel klaar. Hoop ik dan, want het blijft maar borrelen.

....Alice

Kabouter Kylicy -- de kist (WE 300)

Kabouter Kylicy was op pad. Zijn voeten voerden hem naar een voormalig kabouterdorpje. Het verkeerde in een bouwvallige staat. Het dorpje was al tijden geleden verlaten door de kabouters. Maar misschien was er nog iets achtergelaten. Elke aanwijzing voor de dreigende plaag van tovertorren, was voor kabouter Kylicy een uitkomst. Hij bewoog zich behoedzaam door de trieste straatjes met de wankele huisjes. Daar kon toch niets te vinden te zijn. Zijn oog werd getroffen door een toren van kiezelsteentjes, Het gebouw zag er erg onveilig uit. Maar torens waren zeldzame kabouterbouwsels en Kylicy vermoede dat er misschien een tovenaarkabouter had gewoond. Hij opende de krakende deur en liep een kleine vierkante ruimte in. In een hoek van de kamer stond een kist met een slot erop. Kylicy ging op zijn hurken zitten en rammelde aan de kist. Maar het slot, ook al was het verroest, gaf niet mee. Op de kist, die groen was van de algen en mossen, stond een eikel uitgesneden. Kylicy gaf een trap tegen de kist en zie, het oude hout, dat met alle macht tegen de tand des tijd gestreden had, was niet bestand tegen zijn harde kabouterlaars en stortte in elkaar. Voor Kylicy lag nu een hoopje rottend hout en er middenin blonk een metalen kistje. Voorzichtig pakte Kylicy de kist uit het puin en bekeek deze eens goed. Op het deksel weer een eikel. Wat zou dit toch betekenen? Kylicy pakte zijn rugtasje van zijn schouders en stopte het kistje erin. Thuis zou hij zijn vondst zorgvuldig gaan bekijken, maar nu wegwezen, hij vertrouwde het gebouw voor geen cent. De deur piepte bij het verlaten van het vertrek en het was alsof hij een stem hoorde fluisteren, “dief, dief”. Tien passen verder en het gebouw zuchtte en stortte in, in een enorme stofwolk.

....Alice

project

Even neem ik de tijd om rustig neer te zitten. Wat was ik weer druk vandaag met mijn projectje. Ik wil zoveel, maar alles kost tijd. In gedachten maak ik al zoveel, maar met mijn handen kan ik dat niet allemaal realiseren. Ik moet keuzes maken. Ik moet mezelf voorhouden dat ik niet moet overdrijven en afstand moet nemen, maar het maakvirus heeft zich in mijn hoofd genesteld en dat verdrijf je niet zomaar. Het begon met breien, heel gezelllig, maar opeens was de sjaal klaar. Daarna volgde een muts. Het bleef echter kriebelen, mijn handen wilden iets te doen hebben als ik overdag stil zat bij de koffie of thee. Eerst ruimde ik de kamer op en daarna de zolder. Opeens was dar mijn verzameling bolletjes wol en dozen vol met lapjes. En inspiratie kwam, ik wist het, ik zou een pop gaan maken voor mijn kleine nichtje, wat mooier doel was er voor al die minilapjes en enkele bolletjes wol en katoen. Op internet vond ik een leuk patroon en hieronder zie je mijn eerste poging. Ik ben inmiddels wel verder, maar niet met fotograferen.

Patroon vind je hier >>> http://www.breikraam.nl/breipatronen/breipatroon-poppelientje.pdf

....Alice

Lente in de sneeuw

Een heel pak sneeuw viel er in het weekend. We dachten eigenlijk ervan af te zijn. De lente lokte al. Ik zag namelijk een spreeuw die weer op zijn oude nestplekje was teruggekeerd en volop liedjes aan het zingen was. Helaas heeft deze spreeuw pech, want de tuin is weer wit.

Zelf ben ik druk met een project, een brei- en naaiproject. Binnenkort log ik daar wel over. Ik ben er eigenlijk een beetje door bezeten, als een wilde haal ik alles overhoop om maar te kijken wat allemaal bruikbaar is voor dit project en er is genoeg in de kasten en op verborgen plekjes op zolder. Zo geraakt het huis ook nog een opgeruimd, althans dat was het even. Maar het is leuk iets te doen, wat anders is dan anders, daarom zit ik wel wat minder achter de pc.

Voor jullie alvast wat lente, namelijk sneeuwklokjes in de sneeuw.

Pillendoosje

Ze wist het zeker. Midden in de nacht bedacht ze dat ze haar pillen had vergeten. Daarom was ze natuurlijk zo opgefokt en onrustig. Alle rituelen ten spijt zoals het mooi pillendoosje met voor elke dag een vakje, het speciale bekertje en speciale plekje, was ze toch haar pillen vergeten. Toch was het een ochtend net als andere geweest. Geen telefoontje die haar uit bed belde, geen kat die gekotst had, geen kopje dat gebroken op de grond lag. Ze had recht uit haar bed, na het wassen en aankleden, de koffie gezet en een beschuitje gepakt. Daarbij was ze het doosje met pillen straal voorbij gelopen. En niets wat ze die dag deed had haar ook maar een moment aan de pillen doen denken, terwijl toch haar mooie zwart-witte bekertje waaruit ze altijd water dronk, deze keer niet in de afwas zat. Vanochtend wist ze het zeker, de pillen van gisteren zaten nog in hun vakje. Deze keer nam ze wel de pillen in. Vandaag moest ze maar eens bedenken hoe ze dit verder moest voorkomen, daar moest toch wel een manier voor zijn.

.....Alice

Vlinderorchidee

Mijn vensterbank staat vol met bloemen, dat komt omdat de afgelopen weken alle orchideeen zijn gaan bloeien. Ze staan er weer mooi bij. Voor jullie heb ik een kleine selectie van de vormen en kleuren gemaakt. De witte orchidee is maar een heel kleintje, maar ze heeft wel 3 bloeistengels gemaakt. Alle orchissen zijn phalaenopsissen,oftwel vlinder orchideeen. Ze zijn niet moeilijk te houden en bloeien maandenlang. Je moet ze vooral niet te veel water geven en dan lukt het overhouden wel.

.....Alice

Wol

Voor me lag een baal wol. Vanuit het midden liep een draadje naar de pennen, die ijverig tikten in mijn handen. Mijn breiwerkje vorderde gestaag. Nog een paar toeren en de shawl zou klaar zijn om gedragen te worden. Naast me kakelde de premier van Nederland, bij het debat in de tweede kamer. Ik was er maar met een half oor bij, veel belangrijker was de regelmaat waarin ik van draad wisselde. Heel even zag ik de brei-juf weer voor me. Had zij niet de basis gelegd voor een levenslange hobby, was er uit mijn handen niet een stroom van werkstukken gekomen en was het niet elke winter weer heerlijk om de pennen weer ter hand te nemen, zeker nu ik wist dat ze me in het hier en nu hielden, wanneer ik dreigde daaruit te schieten. De kat tikte met zijn pootje tegen de breipen, alsof het een prooi was. Ik stopte even om hem te aaien.

“Is ie al klaar?” bromde een zware stem vanaf de bank, “Het is verdomde koud in de auto met die sneeuw.”

“Nog een halve pen en dan kun je hem om!” riep ik terug. Jammer dacht ik, nu heb ik niets meer te breien. Nog een paar steken en het breisel viel van de pennen, klaar om gebruikt te worden op wat draadjes na. Ik pakte mijn glas en dronk even, daarna keek ik naar de tv waar nu beelden van gebroken lichamen te zien waren. “Giro 555” sprak de tv-stem. Ik ruimde de bolletjes op, er was niet veel meer over van de baal wol.

....Alice

Sneeuwwereld

Overal witte watten, waar voor mij anderen wandelden,

Witte wondere wereld, waar ik verbaasd naar kijk,

Om mij heen tot ver van mij, witte weiden.

Bomen torsen pruiken van dit wollig wonderspul,

Struiken gaan gebukt onder vrachten suikerspinsel,

Voor mij, een rij stappen van een onbekend dier.

Gordijnen van bevroren water verduisteren de lucht.

Even spreid ik mijn handen om de pluizen te vangen,

Op mijn hand de verse kristallen vlokken,

Maar wat achter blijft is gesmolten water,

Vrolijk stap ik verder door het lichte landschap,

Ook dit jaar weer verwondert,

Over het wit dat ’s winters de aarde kleurt.

....Alice

Rommelen

Het was me het weekend wel. De gure wind lokte niet erg om naar buiten te gaan en de sneeuwbuien al helemaal niet. Het bezoek had zich al algemeld, dus viel er niet veel anders te doen, dan wat rommelen, opruimen en breien. Gelukkig kun je daarmee je tijd wel vullen, met als resultaat dat de sjaal nu bijna af is, de zolder een beetje aan kant is en de kerstboom inmiddels ook opgeruimd is. Verder begaf onze router het deze week en waren we afgesloten van internet, reden voor mijn schaarse berichtjes. Inmiddels hebben we een hele luxe router die ook de Wii met internet kan verbinden, niet dat we dat echt wilden, maar routers zonder wifi zijn zeldzaam geworden. Ondertussen begin ik wel genoeg te krijgen van een wereld vol kou en sneeuw en verlang ik naar het voorjaar. Toch heeft het wel zijn charmes, die witte wereld. Ik heb er een poll over neergezet, want ik ben wel benieuwd hoe jullie na drie weken kou er tegenaan kijken.

....Alice

poll over december

December?

Ik vind december

een tijd van overconsumptie [30.0%]
een gezellig familiegebeuren [25.0%]
een tijd van bezinning [15.0%]
een tijd van vrede in het hart [10.0%]
de tijd van lichtjes [10.0%]
een ellendige maand [5.0%]
een maand van gezellig bij het vuur zitten [5.0%]
een maand als alle anderen. [0%]
een heel nare maand [0%]
Stemmen: 20

Overconsumptie werd als meeste gekozen en daarna een maand die vooral met famillie gevierd wordt. Toch waren er ook veel die kozen voor de vredesmaand of de tijd van bezinning. Jammer genoeg waren er ook enkele bezoekers die december de ellendigste maand van het jaar vinden. Ik hoop dat die toch nog leuke feestdagen hebben gehad.

....Alice

WE 300 nr 2

Het was stilletje begonnen, zoals zoiets altijd gebeurd, bedacht ze naderhand. De eerste paar keren had ze er niet veel van gemerkt behalve dat ze al zo snel door haar damesverband heen was, maar nog ging er geen belletje rinkelen. Dat duurde nog maanden. Maanden waarin het zachtjes aan steeds erger was geworden. Op een dag besefte ze dat ze al 14 dagen met die watten rommel om liep. Dat was wel erg lang en toen het besef er eenmaal was, begon ze ook andere veranderingen op te merken. Ze zweette wel vaak en vooral ‘s nachts was het raak. Ook trok ze regelmatig haar vest uit. Uiteindelijk kreeg ze een akelig vermoeden, maar was ze daar niet te jong voor. Ze wist het nog goed hoe het bij haar moeder was geweest, dat was niet mis.

Het was tijd voor een bezoek aan de dokter en die bevestigde haar vermoeden. Hij zei het luid zodat ze er niet meer omheen kom, de tijd dat ze een kindje kon krijgen was nu definitief voorbij. Even schoten er tranen in haar ogen, zat ze daar met stil verdriet. Ze was nog jong eigenlijk, 40 was nog niet te oud, maar nu kon ze niet anders dan een nieuwe toekomst in de ogen kijken. Geen kinderen en kleinkindern voor haar, die ze zo graag gewild had. Haar eierstokken lieten haar in de steek en daar was niets aan te doen. ’s Avonds kwam het verdriet ten volle naar boven. Het overweldigde haar zo erg waren de huilbuien en de spijt. Was ze maar eerder aan kinderen begonnen, dacht ze nog even, maar destijds had een carriëre gelonkt. Maar daar had ze dan ook weer geen spijt van. Nu glimlachte ze en werd het rustig in haar hart. Ze had er vrede mee.

....Alice

Bos kabouter Kylicy -- de oude eik

Vervolg op de avond van Yule

Bomen zijn groot, in tegenstelling tot kabouters, verder worden ze ook ouder dan kabouters. De oudste boom van het bos, was wel heel bejaard en stond midden in het bos op een heuveltje. Het was een eik, een boom die heilig was bij de mensen en daarom veel respect genoot. Van heinde en ver kwamen de mensen bij de boom langs om daar hun wensen en gebeden in op te hangen. Omdat de boom zo oud was, had hij ook kwaaltjes en daarom zorgde kabouter Zyciky goed voor de oude boom. De boom kon nog wel eens knorrig zijn, maar de bedaagde bos-wachter was daar niet bang voor. Hij kende de boom door en door en wist altijd wel een manier te vinden om toch door het pantser van onbenaderbaarheid, die om de boom  hing, heen te dringen.

De dag na Yule, bracht Zyciky, de jonge Kylicy naar de grote eik en stelde hem voor aan de geest van de boom. De boom had een zware stam die wel 14 kabouterspannes in omtrek was, de beide kabouters zonken daarom in het niet bij de reusachtige eik. Het duurde dan ook even voor Zyciky de aandacht trok van de boomgeest, die net lekker was weggezonken in een boomslaapje.

“Heej Zyciky, wie heb je voor me meegebracht?” donderde de stem van de grootste boom van het bos. Mensen kunnen die stem niet horen, maar bij de kabouters zwiepten de lange baarden naar achteren, ze moesten zich schram zetten voor de wind die de zware boomstem ontwikkelde.

“Kylicy, boommeester,” baste de oudere kabouter, “Hij komt om over de tovertorren te praten. U had gevraagd of hij langs wilde komen.”

‘’Ach ja, de tovertorren.... Ze komen eraan. Ik hoor ze al onder de grond bewegen. Het suist in mijn wortels....” en de boom verviel in zwijgen. “Gevaarlijke dieren, bos-wachters, wees erop voorbereid!!”

Kylicky stamelde “Grote Boom, wat kunnen wij, bos-wachters doen om de plaag te keren?” weer was er een kleine vibrato in zijn stem, doch bang zou hij zichzelf niet noemen.

“Ach jullie ukken, kunnen niet veel doen. Tovertorren zijn nu eenmaal tovertorren en een plaag voor de jonge bomen,” toeterde de boom en weer vlogen de baarden over de schouders van de kabouters.

Zyciky zuchtte naar Kylicy, “De boom geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Je moet wat offeren.” Daarop haalde Kylicy een zakje met tabak van zijn rug en begon dat om de stam van de boom heen te strooien.

“Wat ruik ik daar? Is dat echte Tabak? Wat een verwennerij!” De boom zuchtte en uit de grond kwamen kleine worteltjes die de tabak naar zich toe trokken en daarna de grond in.

“Kyliky, je bent een beste kerel,” gromde de Eikeboom en met dat liet hij wat uit zijn takken naar beneden ploffen. Het was een eikel. “Hier is je cadeau, maak er goed gebruik van.” En de boom zei vervolgens niets meer, de bos-wachters in verwarring achterlatend, want wat kan een enkele eikel nu uithalen tegen een invasie van tovertorren.

....Alice

Heppy New Year

Tijdens het vuurwerk had ik opeens een gevoel alsof ik er buiten stond. Buiten het hele gebeuren van jaarwisseling en feestvieren. Ik snap het gevoel niet, gelukkig was het maar even en kon ik daarna weer genieten van alle vliegende vonken en fluitende pijlen. De jaarwisseling was deze keer heel soepeltjes gegaan. Zonder problemen had ik twee bakken vol oliebollen gebakken, de troep die het altijd geeft was minder dan anders. het eten bestond uit een kleine salade en stokbrood en ondertussen een spelletje Raving rabbids op de Wii. Daarna gezellig tv kijken met de buren onder het genot van een bak in deeg gerolde worstjes, onze traditionele oudejaars versnapering, die de jongelui gezamenlijk maken. Daarna een glaasje champagne en het nieuwe jaar was weer geboren. Het typt makkelijk 2010, dus wie weet wordt het een makkelijk jaar. Heppy New year voor iedereen.

....Alice

Het jaar uit

Het laatste blogje van 2009. Het was toch wel een gedenkwaardig jaar, dat beheerst werd door de ziekte van zoon, de crisis, de nieuwe elektronica en een heel druk vrijwilligersjaar. Ik hoop dat 2010 kalmer wordt en dat het nu eens een leuk jaar wordt, maar dat is altijd afwachten. Ik ben geen mens van goede voornemens, dus die krijg je van mij niet, wel wil ik altijd in het nieuwe jaar met iets nieuws beginnen. Wat dat gaat worden weet ik nog niet, daar ben ik nog over aan het peinzen, maar er doemt vanzelf wel iets op.

Iedereen een mooie jaarwisseling gewenst, met heel veel lekkers en een gezellige avond.

Ik meld me weer in het nieuwe jaar.

...Alice

De avond van Yule (2)

Kabouter Kyliky dronk nog wat uit zijn sappige bosbes, ze waren dit jaar goed gerijpt. Voor zijn gast had hij ook een notedop gevuld met gedroogd eekhoornjesbrood, waarvan de smaak precies pastte bij het bosbessensap. Zyciky baste opeens, ”Beste vriend, er is iets dat ik je moet vertellen.” Kyliky schrok, hij had zijn mede bos-wachter niet vaak zo ernstig gehoord.

“Wat is er aan de hand, Zyciky?” baste hij terug.

Zyciky zweeg en keek zijn vriend ernstig aan, “Je weet dat ik voor de oude eik zorg?”

Kyliky knikte en nam nog een hap eekhoorntjesbrood.

“De oude eik, voorspeld ons een ernstige plaag, die na de winter kan toeslaan. Hij herinnert zich meer strenge winters dan wij en eens in de zoveel keren, komt er dan een gevaar uit de grond kruipen. De oude eik had het over tovertorren. Zij zijn jaren ondergonds als larven en hebben koude winters nodig om te vervellen, na zeventien vervellingen zijn ze geslachtsrijp en komen bovengronds.”

Kylicy, zuchtte. Van tovertorren had hij wel eens gehoord, maar dat was lang geleden, in zijn jeugd geweest. Veel herinnerde hij er zich niet van. Was het niet zijn Opoe geweest die hem een verhaal ove de tovertorren had voorgelezen. Hij keek met zijn diep blauwe ogen naar Zyciky en zei, “Dat is bedenkelijk,” en na een lange stilte tussen de twee kabouters vroeg hij vervolgens, “Had de boom nog raad voor ons?”

Zyciky zweeg even en mompelde toen, “Ze wil je ontmoeten en ons iets geven, wat kan helpen.” Kylicky was verbaasd, als jongere kabouter mocht hij niet bij de oudere bomen komen, maar dat een oude boom hem wilde spreken was wel een hele eer. Kon hij zich maar herinneren wat zijn Opoe had gezegd over de tovertorren. Hij was er niet gerust op. Zouden ze gevaar opleveren voor het kabouterdorp of voor zijn jonge beschermelingen, de kiemboompjes, hij was danig verontrust.

“Zeg maar wanneer.” baste de jonge kabouter terug naar Zyciky, “Ik ben niet bang voor die oude boom.”, maar zijn stem bibberde toch een klein beetje. Daarop veranderden ze van onderwerp en maakten er nog een gezellige avond van, al was hij lang ziet zo plezierig meer als voor de mededeling van Zyciky.

.....Alice

Wild gourmetten

Eerste kerstdag zit er weer op. De wegen vielen mee na al de weerswaarschuwingen, alleen in onze eigen buurt en bij mijn dochter was het glibberen geblazen. Helaas kregen we een steentje tegen onze autoruit en daar zit nu dan een flinke barst in, wat heel jammer is en geld gaat kosten. Verder was het een heel gezellige dag en was de gourmet erg lekker. Deze keer niet de standaard schotel, maar diverse losse verpakkingen van biefstuk, varkenshaas, wild, worstjes en hamburgertjes, We hielden zelfs een pakketje over, maar wat op tafel stond ging op. De heren waren flink verzadigd. Op de thuisreis zagen we dat de sneeuw sinds die ochtend fiks verdwenen was, wat jammer voor de witte kerst was. en ook jammer voor de wandeling in het witte wonderbos, die er nu niet zou komen. Vandaag eten we een broodmaaltijd van bolletjes met frituur op tafel en voor de televisie, lekker ontspannen.

....Alice

De avond van Yule

Het was de avond van Yule en kabouter Kyliky zat tevreden in zijn kleine woonkamertje onderin de grote eik te genieten van een kopje eikelkoffie. De hele dag was hij druk geweest met het versieren van zijn huisje, tenslotte was het bijna Yule en dat vierden kabouters elk jaar. Kyliky had zijn huisje of holletje, het is maar hoe je het bekijkt, versierd met sterretjes mos en vossenbessen. Ook had hij verteerde blaadjes verzameld in de herfst en daarvan mooie schermpjes gemaakt voor zijn kijkgaatjes. Op een grote steen die als tafel diende stond een halve notedop, gevuld met bosbessen. Kyliky zou die dag geen honger hoeven te lijden. De afgelopen dagen had het gesneeuwd en was het flink koud geweest, maar vandaag was alles weer groen en had het weinig moeite gekost de bessen en het sterremos te vinden in het natte bos.

Kyliky was een bos-wachter en woonde in zijn eentje ver van het kabouterdorp. Zijn taak was het, kiemplantjes van de bomen te verzorgen en te helpen. Hij zocht naar geschikte plekken in het bos waar bomen het goed zouden doen en de jonge kiemplantjes , die daar stonden  hielp hij een handje, zodat ze konden uitgroeien tot mooie bomen. Hij had er een dagtaak aan. Vooral de konijnen wilden graag van de jonge boompjes eten. Hun schors en knapperige blaadjes waren erg in trek. Gelukkig kenden de konijntjes Kyliky en waren ze beducht voor zijn scheldkannonades als ze zich vergrepen aan een boompje dat hij verzorgde.

Kyliky kon terug kijken op een heel succesvol jaar. Het was hem niet eerder gelukt zoveel jonge boompjes op te laten groeien. Hij kneep zichzelf in zijn armen zo tevreden was hij met zijn succes. Het enige dat nog roet in het eten kon gooien was een strenge winter. De sneeuw kon geen kwaad, die beschermde zijn boompjes, maar als er meer viel dan hadden de konijntjes niets te eten en zouden ze zich te goed doen aan de jonge boompjes en dat baarde hem zorgen, want sneeuw voor Yule werd vaak gevolgd door kou in het nieuwe jaar.

Plots werd er op de deur geklopt en riep een zware bas Yohoo. Daar stapte zijn mede bos-wachter de kamer in. “Hoi Kyliky, ik kom je een goede Yule wensen,” grapte de kleine dikke kabouter die nauwelijks door de deur paste. “Welkom in mijn huis, Zyciky,” baste Kyliky terug, “Lust je een bosbes?” en Kyliky bood zijn gast de schaal met bosbessen aan. Daarop raakten de beide kabouters druk in gesprek over het weer, hun boompjes en de konijnen. Zo werd het toch nog een gezellige Yule voor Kyliky. Of was er meer aan de hand?

.....Alice