Life of Alice

Pastelletje 2 en medicijnen

Nog maar eens een klein pastel werkje uit mijn doos gehaald om aan jullie te laten zien.  Verder vandaag een gesprek met mijn hulpverleenster gehad over mijn medicijnen. Ik mocht de vorige keer een pil laten vallen en heb er nu nog maar een over. Gelukkig is het geruisloos gegaan, geen nare dingen gebeurden er, toen ik met die pil stopte en ik verwacht ook dat het goed blijft gaan, want ik voel me ook erg goed, maar ja je weet nooit, dus moet ik nog enige tijd alert blijven en opletten op terugval in ongewenste handelingen. Gelukkig mag ik altijd bellen al er wat aan de hand is, er is altijd iemand die hulp kan bieden.

....Alice

Is er leven na een psychose

Is er leven na een psychose, dat vroeg Wendy in een reactie op een eerder bericht van mij over spiritualieit en psychose. Op dat bericht wordt regelmatig uitgebreid bericht, leuk om eens door te lezen hoe anderen hun ervaringen zijn. Maar om terug te komen op de vraag is er leven na de psychose, moet ik wel volmondig ja zeggen. Kijk maar eens hoe ik zelf opgekrabbeld ben en hoe stabiel mijn leven momenteel is. Ik ben wel eerst door een heel diep dal gegaan, een dal waarin alles zinloos leek. Nergens zag ik meer vreugde in. Dat schijnt een van de restverschijnselen te zijn van de psychose, maar het kan ook een reactie zijn op de traumatische ervaring die een psychose nu eenmaal is. Natuurlijk vraag ik me nog wel eens af of mijn nietgoed periode wel echt een psychose geweest is en of ik daar zo weer in verzeild kan raken. Het antwoord is dat ik het niet weet en er momenteel ook niet mee bezig ben. Soms borrelt er wat op in de vorm van een verhaal of ervaring waar ik een verhaal van maak. Wel is er nog een bitterheid, die ik laatst opmerkte toen ik met een groepje mensen zat te praten over psychoses en wat ze met je doen. Achteraf denk ik dan, ik had beter mijn mond kunnen houden en het onderwerp laten rusten. Maar ik merkte dat ik erg negatief terug kijk naar die periodes in mijn leven dat het goed mis ging. Toch was het niet helemaal een angstige ervaring, er zat ook een grote dosis euforie bij en dat laatste daar schaam ik me een beetje over, want daardoor deed ik dingen die ik normaal niet zou doen, gekke dingen. Voor mensen die het niet meegemaakt hebben is het niet voor te stellen wat er op zo'n moment met je gebeurd, daarom is het ook moeilijk te praten met anderen. Gelukkig heb ik mijn Hulpverleenster, waar ik zo af en toe mijn zorgen neer kan leggen en verder heb ik mijn pillen die me momenteel wel stabiel houden.

....Alice

Een andere kijk op psychose

Een andere kijk op psychose, kan dat wel vraag ik me wel eens af als ik mijn maandelijkse gesprekje met de therapeut heb. Zou ik zonder pillen kunnen of moet ik die de rest van mijn leven slikken of is er nog een andere mogelijkheid. Vragen waarop dus bijna geen goede antwoorden zijn. Toch is er wel een andere ziens wijze, dat ontdekte ik deze week toen ik op de site van Psychose anders stuitte. Daar wordt gesteld dat psychose een normaal reactiepatroon is van je hersenen op prikkels uit de diepere bewustzijnslagen en dat door in speciale modus te gaan de hersenen via symbolen en emoties tot je spreken en dat het erop aan komt die signalen te vertalen en te leren kennen. Je psychose zou een natuurlijk verschijnsel zijn, die je moet leren kennen en vertalen, tot je begrip verbeterd en je ontdekt wat je dwars zit. Een psychose begeleider, die op de aard van je wanen ingaat zou uitkomst bieden en de psychose is tot een goed einde kunnen brengen

Toch zet ik kanttekeningen bij dit hele verhaal. Een psychose kan zo heftig zijn dat je letterlijk in een andere wereld komt vast te zitten, dan heb je helemaal geen contact met de werkelijkheid meer. Of op dat moment een psychose begeleider nog iets voor je kan doen betwijfel ik. Echter in het begin stadium van de psychose zou het misschien wel werken, dan zou je erger kunnen voorkomen, tenminste als het werkt, dat is natuurlijk wel een prima idee. Maar waar vind je die psychose begeleider, die zich met jou verdiept in de psychose en die je helpt de symbolentaal van de psychose te doorgronden. Ik liet dat doen door elke persoon die ik tegenkwam, iedereen vroeg ik om raad en luisterde naar wat ie te zeggen had en heel vaak was, dat meer pillen nemen en naar de dokter gaan.

meer weten surf naar: http://psychoseanders.wordpress.com/

....Alice

Vreemd

Na een nacht slecht slapen voel ik me altijd wat katterig en vreemd. Ook door het vroege opstaan, de emoties en de rare dag voel ik me bijzonder weird. Ik heb wel zin om een logje te schrijven, maar niet om logjes te volgen en te lezen, maar ik weet ook niet wat te schrijven, nu de bevreemding om me heel hangt. Straks maar een een power slaapje op de bank doen en verder peinzen over de monnik en zijn avonturen als ik wakker kan blijven. Net zo vreemd als ik me voel zijn mijn ballonen tekeningen.

.....Alice

Pillen die nodig zijn

Vandaag had ik een dipje, eigenlijk dip ik al wat langer denk ik, alleen vandaag was het erger dan anders. Ik denk dat het komt omdat ik iemand gesproken had  en het onderwerp kwam op mijn pillen. Er zijn namelijk mensen die mordicus tegen pillen zijn, die vinden dat je sterk moet zijn en door alle dalen van je problemen heen moet gaan. Nu ben ik niet zo sterk en heb ik gemerkt dat ik beter functioneer met de pillen dan zonder. Ook al houd dat in dat ik dan bepaalde zaken niet meer zo goed waarneem. De heftige momenten van een nietgoed periode wil je echt niet continue meemaken. In feite voel ik me zelfs evenwichtiger sinds ik de pillen gebruik, dan daarvoor. Als iemand tegen me zegt dat ik moet proberen zonder te doen, dan ga ik eigenlijk al steigeren, want ja het liefst had ik ze toch ook niet nodig gehad. Het is eigenlijk wel fijn dat ik door de pillen gewoon kan blijven functioneren en dat ik een normaal leven lijd. Maar door de discussie was ik behoorlijk down geraakt. Gelukkig brak de zon door en werd ik wat opgewekter. Misschien moet ik het me niet zo aan trekken dat mensen tegen pillen zijn.

...Alice

De wekker

Die morgen werd ze wakker zoals elke morgen, door de wekker. Was het alweer tijd? Zoals vele ochtenden sloeg ook deze keer de angst weer toe. Helemaal verzenuwd lag ze te doezelen. Te verkrampt om op te staan. En waar ging het geheel nu over, ze had eigenlijk geen flauw idee. Ze had er al op gefocust en er was angst voor oorlog boven gekomen en voor de dood, maar dat had niets opgelost. De angst kwam gewoon weer terug. Ze had gebeden en reiki geprobeerd, maar het hielp geen snars, de angst als die er was, dan bleef hij tot ze opstond. Er waren ook dagen zonder angst, dat waren goede dagen, want het opstaan ging zoveel makkelijker en de ochtendstemming was sneller vertrokken, want ja na het opstaan duurde het ook altijd nog een paar uur voor de vervelende stemming weg was. De wekker ging nog een keer. Nee ze wou echt niet opstaan, de angst verhinderde haar tot actie te komen. Was er nu maar iets dat zou helpen. Gelukkig was ze op andere momenten minder bang, zelfs het tegenovergestelde, dan was ze angstloos. Een hele rare ervaring om naar een engen film te kijken, wetend dat je hem normaal eng zou vinden maar toch niets voelend bij dat enge moment. Of in de auto te zitten en een andere auto de hoek om zien komen en toch niet bang zijn voor de botsing, die natuurlijk ook niet kwam. Maar ja zo was het nu eenmaal de laatste tijd. Zou ze ook niet bang zijn als er echt wat gebeurde, ze wilde het niet weten. Nogmaals ging de wekker. De berg naast haar sloeg de deken terug. Het was nu echt wel tijd, maar de angst was er nog steeds en verhinderde elke actie. En niemand ook die het merkte dacht ze, want ja ze lag niet te gillen en te schreeuwen en als ze het zei bij het ontbijt trok men gewoon de schouders op. Opstaan viel niet mee, deze dag. Ze zette de wekker uit.

Inslapen

Elke avond als ik naar bed ga, dan duurt het heel lang voor ik slaap. Heel vaak gaan mijn ogen automatisch open, want ik ben te helder om ze dicht te doen. Dan lig ik maar te staren, wachtend op de slaap. Uiteraard denk ik dan aan vanalles. Soms dan probeer ik een kleine mediatieoefening om de slaap dichterbij te brengen, maar meestenstijd lukt me dat niet omdat ik veel te helder ben. Toch val ik elke avond wel in slaap. Van dat moment herinner ik me alleen niets. Het is net alsof ik van heel helder plots in een hele diepe slaap val. s'Morgens heb ik het omgekeerde, van heel slaperig tot klaarwakker dat duurt vrij lang en als ik te vroeg eruit kom, dan ben ik maar half aanwezig. Het is net of er twee stadia zijn, slaap en wakker en dat voor mij de overgangen heel moeilijk zijn. Soms als het s'avonds heel lang duurt voor ik in slaap val, dan maak ik me wel zorgen, want ik herinner me nog de hele korte nachten uit mijn nietgoed periode. Ik sliep toen hoogstens drie uur en ervoor en erna was ik klaar wakker en gebeurde er innerlijk vanalles in mijn gedachten. Heel vaak lag ik ook stijf van de angst als mijn gedachten weer eens in vrije val waren geraakt. Gelukkig heb ik dat nu niet meer. Ik moet er maar op vertrouwen dat ik uiteindelijk toch in slaap val, allen het duurt soms wel een tijd voor het zover is.

Mindagje

Vandaag wordt denk ik weer een min dagje. Natuurlijk moet ik mezelf vermannen om toch nog iets te gaan doen. Ik weet ook dat als ik eenmaal bezig ben het allemaal wel weer goed komt en alles er beter uitziet en dat ik me straks rot schaam voor mijn sombere logje. Maar het is nu eenmaal alledaags werkelijkheid dat ik soms overmand wordt door deze buien, van nergens toe kunnen komen en somberte. Ik kan niet echt zeggen dat ik depressief ben, want straks zal het allemaal wel weer beter gaan. Het zijn alleen dipjes van narigheid die me zo af en toe overvallen.

....Alice

Spirituele crisis

Wie hier regelmatig eens leest weet misschien onderhand dat ik een periode heb gehad die ik niet echt durf te benoemen. Vanuit de hulpverlening zijn er labeltjes op geplakt als manisch depressief, psychotisch en schizofrenie. Zelf ervaarde ik het meer als een uit de hand gelopen spirituele crisis. Maar na 5 jaar en en nog een crisis ben ik zo'n beetje om en denk ik dat het toch een manische psychose was. Gelukkig ben ik niet de enige die dit overkomt en vandaag stuitte ik op een website met nog meer lotgenoten verhalen. Alleen zij hebben het over een spirituele crisis waarin je verzeilt bent geraakt. Naar mijn idee is de grens niet zuiver te trekken tussen zowel de psychose als de spirituele crisis en zelf vind ik het ook niet echt relevant meer welk labeltje er op mijn nietgoed periode hangt, zolang ik er maar zelf vrede mee krijg. Dat laatste is echt wel moeilijk want ik worstel met de vraag of ik alles verzonnen heb wat ik ervaarde of dat er een grond van waarheid inzit, of dat het een mix is van fantasien en spirituele ervaringen. Ik heb ook geworsteld met het op papier zetten van de ervaringen, want sommige dingen zijn voor de normale mens denk ik te ver gezocht, die zal het echt zien als dat ik gek was op dat moment. En zelfs de spirituele en op para gebied onderlegde mens zal sommige dingen als te fantastisch beschouwen. Doet het er ook toe, dat weet ik niet, op dit moment niet. Nu is het gelukkig heel rustig bij mij en staat er een soort muurtje om me heen en kan ik alles eens lekker van een afstandje bekijken. Ook mezelf. ;)

Hieronder een link naar veel lees materiaal.

artikelen

...Alice

December somberte slaat toe

Ging ik vorige week zo enthousiast aan de slag met mijn actielijst en dergelijke, deze week lijk ik wel ingestort en komt er niets uit mijn handen. Het wordt echt tijd dat ik mezelf weer samenpak en weer wat nuttigs ga doen. Zelf denk ik dat de december somberte me weer in een negatieve spiraal aan het trekken is. Ik heb ook opeens geen zin in al dat gedoe rond kerst en klaas. Ik zou iedereen willen opbellen en zeggen nee dit jaar doe ik niet mee, geen kerstkaartjes en kadootjes. Natuurlijk kan ik dat niet maken, ik weet dat het aan mezelf ligt en dat ik straks me weer goed voel als de boom staat en de versieringen hangen, maar nu voel ik me even als jezus, die de beker aan zich voorbij wou laten gaan. Ik heb er elk jaar last van. Ook al doe ik rustig aan en begin ik op tijd, december is een naar moment in het jaar. Een moeilijk moment ook en de somberte van deze dagen drukt je nog verder naar benee. Wist ik maar wat de oorzaak is.

...Alice

Ochtenddipje

Wat me opvalt is dat mijn dipjes vaak s'morgens beginnen, al vlak na het opstaan. Ik loop dan met een watte hoofd door het huis, net alsof ik niet goed geland ben na de nacht, Ik voel me na het slapen nog voor ik opsta ook vaak heel vreemd. Soms heel angstig, dan weer wanhopig, dan weer vind ik het allemaal ondragelijk. Als ik zo wakker wordt dan ben ik daarna vaak wat sombertjes. Meestal klaart het s'middags op, maar ja dan is er al een deel van de dag voorbij gegaan. Gelukkig zijn er ook goede dagen, dan sta ik heel ontspannen op en voel ik me wel goed. Vandaag klaarde de bui gelukkig ook weer op en ik heb nog het een en ander kunnen doen, al was het niet veel.

....Alice

Inspiratie

T was echt wel een sombere dag vandaag, echt zo'n dag dat je geen zin hebt je bed uit te komen. Dus echt vroeg was ik er ook niet uit (schaam) Ik voelde me zelfs wel een aantal uurtjes vrij depri. Gelukkig keerde die bui vanmiddag wel en ben ik begonnen met een van de klusjes van mijn actieplan. Ik werd gestoord voor een telefonisch interview over mijn vrijwilligersinspanningen, dus de puinhoop in huis is alleen maar groter geworden. Ik kreeg daarna ook inspiratie om aan wat nieuws te beginnen voor mijn vrijwilligerswerk, dus de dag eindigde niet zo somber als hij begon. Inspiratie is altijd leuk. Ook moeilijk, want na mijn nietgoedperiode ben ik dus altijd bezorgd dat het de aanloop is tot weer zo'n periode. Moeilijk ook omdat ik dan maar de neiging heb de inspiratie maar op zijn beloop te laten en de opwinding die het veroorzaakt te dempen en me niet mee te laten sleuren. Toch zie ik deze keer wel perpectieven, dus heb ik de inspiratie al omgezet in een klein lijstje van dingetjes die ik ga doen. Toch heb ik mezelf gedwongen even wat afstand te nemen en ben ik lekker een uurtje tv gaan kijken. Gewoon naar het blok. Tv kijken is altijd rustgevend, zolang ik de reclames maar demp en spannende series vermijd. Zucht het voelt zo toch wel of ik heel krampachtig leef. Nou ja dat moet dan maar.

...Alice

pure waanzin

Ik lees dus een boek over de psychose. De schrijver heeft eens een psychose meegemaakt en dat is dus waar alles om draait in het boek. Ik herken wel wat erin, maar zo diep als hij gegaan is ben ik niet geweest. Maar de elementen zijn het zelfde. Hij onderscheid een aanloopfase, afbraak periode en opbouw fase. De aanloopfase was bij mij manisch te noemen omdat ik in steeds meer dingen geinterresseerd geraakte. Daarna was er een moment dat ik alles herbeleefde tot aan mijn geboorte in terugwaartse richting en daarna moest ik opnieuw het universum scheppen om mezelf weer te vinden. Dat lijkt dus wel sterk op die drie fases. Alleen functioneerde ik wonderwel nog goed als mens zijnde. De dagelijkse routine bleef een goed houvast. Juist wanneer ik alleen in bed lag en slapeloos was dan geraakte ik in vrije val en raakte vaak in paniek. Dan waren er ook de grootste angsten, die me overweldigden. Ik weet steeds minder van die periode. Ik hoop ook dat het zich niet meer herhaalt, maar ja dat weet je niet van te voren.

Pure waanzin door Wouter Kusters heet het boek

....Alice

Dat is lekker

Heel veel van mijn nietgoedperiode is inmiddels goed weggezakt. Heel soms komt er weer eens iets boven en nu was dat "Dat is lekker". Het is een maalliedje op 4 tellen en het komt boven bij bijvoorbeeld in een flink tempo lopen. Of als achtergrond bij een melodietje of bij kauwen. Ik denk dat het een soort overblijfsel uit mijn peutertijd is. Lekker ritmisch, dat is lekker, zeggen. Bij het wandelen hoort er ook nog een aparte ademhaling bij. Namelijk ritmisch uit- en inademen op het ritme van het lopen. Je ademt dan in vier korte stoten uit en daarna in 4 korte stoten in. Je kunt zo toch diep ademen en het ritme van het lopen volgen. Ik heb dezelfde ademhaling maar dan in 6 stappen ook wel gehad als ik buiten adem dreig te geraken.

UIt mijn niet goed periodes stammen trouwens meer ademtechniekjes, alleen weet ik er niet meer veel van. Heel soms komt er dus iets boven, zoals gisteren, dat is lekker. Probeer maar eens te ademen op dat is lekker. Kijk maar eens of dat ademritme je bevalt.

Eigenlijk ben ik wel benieuwd of er meer mensen zijn die het fenomeen maalliedjes kennen of herkennen.

.... Alice

nervositeit

Eigenlijk zou ik verder moeten gaan met dingen vertellen over mijn nietgoed periode, maar de laatste tijd staat mijn hoofd daar niet naar en dus blijft het stil op dit weblog. Jammer misschien, misschien ook niet, want het gaat eigenlijk wel goed met me. Toch heb ik nog steeds de ochtendlijke minmomenten, waarop ik in een soort stress geraak. De ene keer is het angst die me plaagt de andere keer een sterk gevoel dat samen gaat de gedachte GOD en de laatste tijd is het gewoon zenuwen. Het wisselt dus sterk. Er zijn ook dagen dat ik nergens last van heb en zonder problemen mijn bed uit kom. Dan vergeet je weer even dat je er last van hebt. Tot je weer in alle hevigheid overspoelt raakt door gevoelens waar je ogenschijnlijk niets mee kan. Vandaag dus nervositeit. Ik was zelfs zo nerveus dat ik niet rustig kon blijven liggen en me van de ene kant op de andere kant gooide en waarom dan wel, dat bleef in het duister.

Ik zal jullie er niet langer mee vervelen, groetjes

nachtangsten

Tijdens mijn nietgoed periode ben ik enorm angstig geweest. Aan de ene kant verwonderde alles wat me overkwam mij heel erg en stond ik open voor de meest waanzinnige ervaringen aan de andere kant waren er enorme momenten van hele grote angst. Vooral de nachten waren erg. Meestal sliep ik dan maar heel kort en werd ik midden in de nacht wakker en dan sloeg de angst toe.

Een moment bijvoorbeeld dacht ik dat mijn man gestorven was en dat ik hem weer tot leven moest wekken. Hij voelde ook heel erg koud aan en ademde niet op dat moment. Ik lag verstijfd van angst en probeerde hem wakker te maken, wat in eerste instantie niet lukte, toch ben ik daarmee doorgegaan tot hij naar mijn idee weer tekenen van leven vertoonde. Hij begreep er niets van.

Op een andere nacht werd ik wakker en voelde ik mijn benen niet meer. Ik voelde nergens een grens meer en dacht dat ik in het heelal zweefde. Toen ik een beetje tot mijn zelf kwam ging ik over mijn benen strijken om toch maar iets te voelen. Ik had het idee dat ik mijn grenzen weer moest vaststellen anders kon ik niet in mijn lichaam blijven.

Een andere nacht ging ik terug naar mijn geboorte. Ik herbeleefde alles vanuit mijn vroegste jeugd tot  de geboorte, naar foetus en toen weer terug. Ik ervaarde hoe het was om baby te zijn en aanvankelijk geen kader te hebben om de wereld aan af te meten. Dat was een heel proces waar ik heel intens mee bezig was.